Okazja do odpłacenia się nobilom przytrafiła się już w 101 roku p.n.e. Dyplomaci króla Mitrydatesa VI przybyli wówczas z łapówką do senatu. Saturninus naopowiadał owym dyplomatom wiele rzeczy, które odebrali jako zniewagę. Miał stanąć przed sądem, jednak uniknął tego, uciekając się do argumentum ad misericordiam. Pierwszemu trybunatowi Saturninusa przypisuje się ustawę majestas, której dokładne przepisy nie są znane, ale wiadomo, że chodziło o wzmocnienie pozycji trybuna, jak i stronnictwa popularów.
Jednym z głównych przeciwników politycznych Saturninusa był Kwintus Cecyliusz Metellus Numidyjski, który próbował usunąć go z senatu.
Drugi trybunat Mariusz, po powrocie z Rzymu, po swoim zwycięstwie nad Cymbrami, wszedł w dobre stosunki z Saturninusem oraz Gajuszem Serwiliuszem Glaucją. Stworzyli oni rodzaj triumwiratu, który zdobył pewną popularność, zwłaszcza wśród weteranów Mariusza. W drodze przekupstwa i zabójstwa, w 100 r.p.n.e. Mariusz został konsulem po raz szósty, Glaucja pretorem, natomiast Saturninus po raz drugi objął urząd trybuna ludowego. Wtedy zaproponował on ustawę agrarną (łac. lex agraria). Szczegóły tej ustawy są mało znane. Saturninus zamierzał przydzielić weteranom Mariusza działki w Afryce po 100 jugerów.