W okresie II Rzeczypospolitej 1918-1939 działało w nim pięć katedr nauk teologicznych: Katedra Teologii Fundamentalnej – kierownik: ks. prof. Szczepan Szydelski Katedra Teologii Dogmatycznej – kierownicy: ks. prof. Franciszek Lisowski (do 1933), ks. prof. Michał Wyszyński (1933-1938), ks. prof. Stanisław Frankl (1938-1939) Katedra Teologii Moralnej Ogólnej – kierownik: ks. prof. Stanisław Narajewski Katedra Teologii Moralnej Szczegółowej – kierownik: ks. prof. Adam Gerstmann Katedra Teologii Pastoralnej – kierownicy: ks. prof. Alojzy Jougan (do 1922), ks. prof. Stanisław Szurek (1922-1939)
Katedry nauk filozoficznych: Katedra Filozofii Chrześcijańskiej I – kierownicy: ks. prof. Kazimierz Wais, ks. prof. Jan Stepa Katedra Filozofii Chrześcijańskiej II– kierownicy: ks. prof. Kazimierz Kowalski (1933-1936), ks. prof. Stefan Leon Skibniewski (1936-1939)
Katedry nauk biblijnych: Katedra Starego Testamentu – kierownik: ks. prof. Aleksy Klawek Katedra Nowego Testamentu – kierownik: ks. prof. Piotr Stach
Katedry nauk historycznych: Katedra Historii Kościoła Powszechnego – kierownik: ks. prof. Mieczysław Tarnawski, ks. prof. Teofil Długosz Katedra Historii Kościoła w Polsce i na Rusi – kierownik: ks. prof. Józef Umiński (1930-) Katedra Historii Sztuki Kościelnej – kierownik: ks. prof.