Środowisko to występowało jawnie, powołując się na Konstytucję PRL. Organem Komitetu był „Informator Polskiego Komitetu Obrony Życia i Rodziny”, w 1978 r. przemianowany na „Samoobronę Polską” (do momentu wprowadzenia stanu wojennego ukazało się 16 numerów). Biurem KSP i siedzibą redakcji „Samoobrony Polskiej” było warszawskie mieszkanie Mariana Barańskiego. W 1978 działacze Komitetu skierowali do Sejmu PRL petycję domagającą się zakazu aborcji, pod którą zebrali 12 tys. podpisów. Komitet usiłował zwalczać wpływy KOR jako wg nich „lewicowego” i „niekierującego się polskimi interesami”, zajmował się „zwalczaniem wpływów lewicowych i masońskich” oraz „zwalczaniem nacjonalizmu niemieckiego i szowinizmu żydowskiego”, co prowadziło do uznawania ZSRR za sojusznika. W polityce zagranicznej Komitet Samoobrony Polskiej przedstawiał kierunek zbieżny z poglądami Jędrzeja Giertycha.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w PRL (1981-1983) Komitet Samoobrony Polskiej zawiesił działalność.

Przypisy

Bibliografia Józef Kossecki, Geografia opozycji politycznej w Polsce w latach 1976–1981, Warszawa 1983, s. 157–172. Jarosław Tomasiewicz, Ugrupowania neoendeckie w Trzeciej Rzeczypospolitej, Toruń 2003, s. 57–59, 70.

Linki zewnętrzne

Kategoria:Organizacje opozycyjne w PRL Kategoria:Polski ruch narodowy