W 1983 powrócił do pracy w Bibliotece Narodowej, gdzie do 1991 zajmował stanowisko kierownika Działu Zbiorów Specjalnych; w 1984–1988 jako stypendysta tejże placówki prowadził badania na Królewskim Uniwersytecie w Uppsali, m.in. poświęcone księgozbiorom wywiezionym z Polski po potopie szwedzkim w XVII w. W 1983–1985 wykładał równocześnie na Uniwersytecie Łódzkim. W 1988–1989 był członkiem redakcji wydawanego w Szwecji i adresowanego dla Polaków za granicą miesięcznika „Relacje”. Od 1989 jest członkiem International Society of the History of Rhetoric. W 1990 wznowił etatowe zajęcia, początkowo w filii UW w Białymstoku, a od 1991 na UW w Zakładzie Teorii Literatury i Poetyki w Instytucie Literatury Polskiej. Habilitował się w 1993 na podstawie rozprawy Retoryka. Historia i praktyka od średniowiecza do baroku. W 1997 otrzymał na UW stanowisko profesora. W tymże roku objął w Bibliotece Narodowej stanowisko dyrektora, które piastował do 1998. Prowadził wykłady z zakresu historii literatury I Rzeczypospolitej także na Wydziale Filologii Polskiej w Wyższej Szkole Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku (1996–1998) oraz z retoryki prawa w Europejskiej Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Warszawie (1998–2001). Był współorganizatorem i zarazem pierwszym przewodniczącym powołanego w 2000 Polskiego Towarzystwa Retorycznego.