Po II wojnie światowej, architekci, tacy jak Adolf Abla, Roderich Fick, Konstanty Gutschow, Werner March, Paul Schmitthenner, Julius Schulte-Frohlinde i Rudolf Wolters pomagali w odbudowie zniszczonych niemieckich miast, wykorzystując w projektach nowych budynków Heimatschutz i inne tradycyjne style. Także we wschodnioniemieckim socrealizmie były próby regionalizacji nowej architektury, za przykłady mogą służyć Frankfurter Tor w Berlinie (inspirowane klasycyzmem Schinkla), Altmarkt w Dreźnie (interpretacja drezdeńskiego baroku) i Lange Straße w Rostocku (zainspirowana regionalnym gotykiem ceglanym).
W latach 60. i 70. architekt Raymond Erith nadal projektował klasyczne domy w Anglii, pomimo istnienia prężnego ruchu modernistycznego. Quinlan Terry, „New Classical architect”, który praktykuje z synem Francisem Terry, był pracownikiem a później partnerem Eritha. Gdy Erith zmarł, zaczął być uważany za jego następcę. Ponadto w latach 70. kilku młodych architektów w Europie zaczęło kwestionować modernistyczne propozycje w architekturze i planowaniu. Wychodząc im naprzeciw Léon Krier i Maurice Culot założyli Archives d’Architecture Moderne w Brukseli i zaczęli publikować krytyczne teksty w odniesieniu do modernistycznych regułLeon Krier and Maurice Culot, „Counterprojets: Prefaces,” (Brussels: Archives d’Architecture Moderne, 1980)..