Strój wilanowski z nadwiślańskiego Urzecza – strój ludowy z obszaru Mazowsza, charakterystyczny dla mieszkańców podwarszawskiego Urzecza położonego w północnej części Doliny Środkowej Wisły. Na formę i charakter stroju ogromny wpływ wywarły dwa niegdyś silne gospodarczo i kulturowo ośrodki: Wilanów i Czersk.
mały|prawo|Para włościan z okolicy Czerniakowa i Wilanowa, 1857 r.; rys. Wojciech Gerson, lit. Maksymilian Fajans Strój męski Podstawowymi elementami męskiego stroju Urzeczan były: biała koszula o kroju przyramkowym; granatowa sukmana z dwurzędowym zapięciem i dwudzielnym, czerwonym kołnierzem oraz czerwonymi mankietami; granatowy kaftan bez rękawów; czerwony lub pasiasty wełniany pas; sukienne spodnie; czarne, wysokie buty ze skóry juchtowej z miękką cholewą; czarny, filcowy kapelusz w kształcie niskiego cylindra. Elementem stroju była również drewniana laska, noszona bez względu na wiek osoby.