Notacja retoryczna W retoryce strukturę wnioskowania zapisuje się inaczej niż w logice. Zapis ten wywodzi się z rozważań Arystotelesa, przystosowanych przez rzymskich retorów do języka łacińskiego.
Zmienne Retoryka dopuszcza maksymalnie trzy zmienne podczas wnioskowania. Zmienne te oznaczane są symbolami i Skróty mają znaczenie mnemotechniczne.
– subiectum, terminus minor – podmiot wnioskowania, przesłanka mniejsza
– terminus medius – przesłanka pośrednia
– predicatum, terminus maior – orzecznik wnioskowania, przesłanka większa
Jako przykład może służyć argumentacja: jak wiadomo, Wikipedię tworzą wolontariusze, a skoro Jan pisze tam ciekawe artykuły, musi robić to za darmo. Podmiotem wnioskowania w tym zdaniu jest Jan, przesłanką pośrednią Wikipedia, natomiast orzecznikiem darmowy wolontariat. Kolejność zmiennych może być podczas wnioskowania dowolna, ułożona w wielu zdaniach. Parlament uchwali w najbliższym czasie nowe prawo o sądach. Zapowiedział to lider większości parlamentarnej. Podmiotem wnioskowania w tym dowodzeniu jest parlament, przesłanką pośrednią lider większości parlamentarnej, natomiast orzecznikiem uchwalenie nowego prawa.