Od roku 2002 pracuje w PŁ na stanowisku profesora zwyczajnego.
Jego zainteresowania naukowe skupiały się wokół zagadnień chemii radiacyjnej polimerów, a zwłaszcza wykorzystania promieniowania jonizującego do wytwarzania i modyfikacji biomateriałów. Posiada w swoim dorobku ponad 150 publikacji w czasopismach o cyrkulacji międzynarodowej (indeks Hirscha 35), kilkaset doniesień konferencyjnych, ponad 30 udzielonych patentów polskich i zagranicznych oraz jest głównym twórcą, wdrożonej w Polsce i innych krajach, radiacyjnej technologii wytwarzania opatrunków hydrożelowych (tzw. metoda Rosiaka). Do osiągnięć wdrożeniowych należą opracowane technologie wytwarzania: hydrożelowych systemów do indukcji porodów, hybrydowej trzustki, chitozanowego preparatu jako dodatku diety, dozymetru żelowego do radioterapii, hydrożelowych substytutów dysków kręgowych, powierzchni termoczułych. Do istotnych osiągnięć naukowych należy ponadto opracowanie uniwersalnego równania sieciowania polimerów (wspólnie z prof. A. Charlesby) oraz radiacyjnej metody wytwarzania nanożeli polimerowych (Łódzka Eureka 2006).