Jego brak właściwego ukierunkowania powoduje, iż przystaje do grupy rozrzutnych, źle prowadzących się młodych mężczyzn, takich jak książę Anatol Kuragin i oficer Dołochow, których dowcipy i nadużywanie alkoholu prowadzą do zatargów i awantur. Po szczególnie skandalicznej eskapadzie, podczas której policjant zostaje przywiązany do grzbietu niedźwiedzia i ostatecznie wrzucony do rzeki, Piotr Bezuchow zostaje wydalony z Petersburga.
Piotr Bezuchow dziedziczy po ojcu bardzo duży spadek. Jego pozycja w społeczeństwie znacznie wzrasta – niegdyś był nieślubnym dzieckiem, a dziś jest wielkim posiadaczem ziemskim z tytułem hrabiowskim. Choć był zakochany w pięknej hrabiance Nataszy Rostowej, w wyniku intrygi księcia Wasilija Kuragina żeni się z jego córką – księżną Heleną Kuragin – kobietą piękną, zmysłową, ale zarazem rozpustną i niezachwycającą intelektem. Okazuje się, że nie kocha ona Bezuchowa, a co więcej – ma liczne romanse. Piotr wyzywa na pojedynek oficera armii carskiej Dołochowa, podejrzewając, że jest jednym z kochanków jego żony. Bezuchow wychodzi zwycięsko z tej potyczki. Jednak przejęty całym zajściem – opuszcza Helenę. Wkrótce, szukając metafizycznego zaspokojenia, wstępuje do masonerii. W 1808 roku staje na czele loży wolnomularskiej w Petersburgu.