thumb|250px|Częściowa rekonstrukcja rzymskiego amfiteatru (2015) Miejsce stacjonowania dwóch legionów rzymskich (Legio IV Flavia i Legio VII Claudia), także przystań dunajskiej flotylli Rzymian i prawdopodobnie siedziba jej prefekta. Szacuje się, że w obozie stacjonowało 6 tys. żołnierzy, a liczba ludności w towarzyszącej osadzie cywilnej (canabae – odpowiednik późniejszego podgrodzia) wynosiła do 40 tysięcy. Viminacium znane było z eksploatowania w okolicy rud ołowiu i srebra i ożywionego handlu. Dzięki korzystnemu usytuowaniu oraz sąsiedztwu szlaków handlowych i dróg żeglownych mogło również odgrywać szczególną rolę na styku kultur pomiędzy wschodem i zachodem. Miejscowym językiem była łacina, w przeciwieństwie do większości miast południowo-wschodnich prowincji, gdzie panowała greka. Miasto stanowiło liczący się węzeł drogowy, gdyż tamtędy (m.in. z Sirmium do Naissus i do Ratiarii) przebiegała jedna z ważnych na Bałkanach dróg wojskowych (Via Militaris), uzupełniających najstarszy szlak przerzutowy Via Egnatia. W źródłach odnotowano obecność Septymiusza Sewera podążającego tamtędy ze swymi wojskami na zachódEliusz Spartianus w Historia Augusta, Sewer 10 (gdzie wspomniał też, że Septymiusz nadał tam swemu synowi Karakalli godność cezara)..