Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas okupacji sowieckiej, od połowy 1941 w trakcie okupacji niemieckiej był zatrudniony w Instytucie prof. Rudolfa Weigla, pracując w dziale obsługi urządzeń elektrycznych powiązanych z produkcją szczepionek przeciw tyfusowi plamistemu. Wówczas dokonał montażu radiostacji na podstawie projektu kierownika działu w Instytucie, inż. Jana Ziembickiego, która posłużyła następnie Armii Krajowej do prowadzenia komunikacji. W kwietniu 1943 przyjął sugestię wstąpienia do Armii Krajowej, po czym został zaprzysiężony i służył jako radiotelegrafista Okręgu Lwów AK, używając znaku rozpoznawczego IKS2J na stacji nadawczej 6YL do końca wojny zajmował się odbieraniem i nadawaniem szyfrogramów w kontakcie z Londynem przez Brindisi we Włoszech. Do stycznia 1944 zajmował się testowaniem stacji nadawczo-odbiorczych. Od tego czasu z rozkazu dowództwa AK funkcjonował samodzielnie na radiostacji o większej mocy, działającej w różnych mieszkaniach lwowskich. Od lipca 1944 w przeddzień akcji „Burza” we Lwowie otrzymał rozkaz współdziałania z oddziałami leśnymi operującymi na wschód od miasta. Od tego czasu był dowódcą trzyosobowego patrolu, wyposażonego w przenośną radiostację, podlegającego „Antkowi”, po czym wykonywał meldunki.