Od czerwca 1919 do kwietnia 1920 dowódca 4 Dywizji Kawalerii, a od kwietnia do listopada 1920 6 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej, w lipcu-sierpniu 1920 dowódca 2 Armii Konnej.
Uczestnik walk z białymi nad Donem, walk z armią Denikina, obrony Carycyna, walk na Froncie Zachodnim z Wojskiem Polskim, walk na Froncie Południowym z armią gen. Wrangla, walk z oddziałami Nestora Machno na Ukrainie i oddziałami powstańczymi na Kubaniu w 1921. Podczas walk był czterokrotnie ranny i raz kontuzjowany.
W 1927 ukończył kursy wyższej kadry dowódczej przy Akademii Wojskowej Armii Czerwonej im. Michaiła Frunzego, 1930 kursy przy Akademii Wojskowo-Politycznej im. Tołmaczewa, a 1932 Akademię Wojskową im. Frunzego. Od maja 1924 do września 1925 inspektor kawalerii Północno-Kaukaskiego Okręgu Wojskowego, potem dowódca 1 Korpusu Konnego Czerwonego Kozactwa, od czerwca 1932 do grudnia 1934 pomocnik, następnie zastępca dowódcy wojsk Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego. Od 20 listopada 1935 komkor, 8 lutego 1939 awansowany na komandarma 2 rangi, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała-pułkownika.