Od stycznia do maja 1942 sekretarz odpowiedzialny biura partyjnego 6 Pułku Piechoty Gwardii, od maja do lipca 1942 starszy instruktor propagandy Wydziału Politycznego 6 Dywizji Piechoty Gwardii, walczył na Froncie Briańskim, w marcu 1942 ranny pod Wołchowem.
Od lipca 1942 do października 1943 był wojskowym komisarzem i zastępcą dowódcy 1033 Pułku Piechoty ds. politycznych, walczył na Froncie Briańskim, Centralnym i Woroneskim, brał udział w operacji charkowskiej, bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej, operacji czernihowsko-priniackiej i bitwie o Dniepr (miał wówczas stopień podpułkownika), w lutym i w lipcu 1943 ranny. Szczególnie wyróżnił się podczas forsowaniu Dniepru w rejonie kozieleckim 25-26 września 1943, w walkach na rzece Teterew 10 października 1943 został ranny i do stycznia 1944 przebywał w szpitalu. W sierpniu 1944 ukończył wyższe kursy doskonalenia kadry politycznej Armii Czerwonej, od września 1944 do maja 1945 był szefem Wydziału Politycznego 276 Dywizji Piechoty 4 Frontu Ukraińskiego, brał udział w operacji wschodniokarpackiej, zachodniokarpackiej, morawsko-ostrawskiej i praskiej.