car Paweł I wydał rozkaz sformowania Jekaterynburskiego Pułku Muszkieterów z 5. i 6. Batalionu Syberyjskiego, stacjonujących dotychczas na linii syberyjskiej. Bataliony dotarły do Jekaterynburga. Pułk został podzielony na dwa bataliony, a każdy z nich składał się z 5 rot muszkieterów i jednej roty grenadierów). W kwietniu 1802 zwiększono liczebność pułku do dwóch batalionów muszkieterów i jednego grenadierów. 13 czerwca 1806 z pułku zostały wydzielone trzy roty w celu utworzenia 25 Pułku Jegrów, a 16 sierpnia osiem rot, z których utworzono Kamczacki pułk muszkieterów i Mingrelski pułk muszkieterów. W 1810 pułk został przeniesiony do Woroneża. W 1811 pułk został powiększony o czwarty batalion, rezerwowy. W skład każdego batalionu wchodziły 4 roty muszkieterów i jedna rota grenadierów.
W 1812 wszedł w skład 23 dywizji IV Korpusu Piechoty I Armii Zachodu. 25 lipca 1812 pułk przeszedł chrzest bojowy w bitwie pod Ostrownem. 18 sierpnia pułk poniósł duże straty w bitwie pod Walutino. W bitwie pod Borodino bronił wsi Gorki, podczas której zginęło 2 oficerów, 2 podoficerów i 54 żołnierzy, a 241 zaginęło. Następnie pułk brał udział w oblężeniu Wiaźmy, bitwie nad Kaczawą, bitwie pod Lipskiem, zdobyciu Reims oraz oblężeniu Paryża, dokonując ofensywy na Porte St.