Po porażce frakcji Bucharina w walce o władzę w WKP(b) 21 października 1930 wykluczony z WKP(b) „za błędy prawicowo-oportunistyczne”, 21 marca 1931 odzyskał członkostwo partii, w tym samym roku ponownie usunięty, w lutym 1932 przywrócony w prawach członka partii.
9 października 1932 po raz trzeci i ostateczny wykluczony z WKP(b), 11 października 1932 skazany przez Kolegium OGPU na 3 lata zesłania do Tary w Syberii Zachodniej. W 1933 aresztowany w związku ze sprawą Martemiana Riutina. 16 kwietnia 1933 skazany przez Kolegium OGPU na 5 lat łagrów jako członka „grupy antypartyjnej”. W łagrze kilkakrotnie usiłował popełnić samobójstwo.
W okresie wielkiego terroru, w czasie pobytu w łagrze 17 grudnia 1936 aresztowany przez NKWD, przewieziony do Moskwy, ponownie poddany śledztwu i 26 maja 1937 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR pod zarzutem przynależności do antyradzieckiej organizacji terrorystycznej. Rozstrzelany tego samego dnia.