Po śmierci Henryka V sytuacja Gotfryda zaczęła się zmieniać. W 1127 r. Gotfryd w sporze o tron we Flandrii opowiedział się przeciwko kandydatowi wspieranemu przez nowego króla Niemiec Lotara z Supplinburga. W efekcie w 1128 r. król odebrał mu księstwo Dolnej Lotaryngii i oddał je rywalowi Gotfryda, Walramowi I z Limburgii. Także tron biskupi w Leodium dostał się po śmierci Adalberta w 1128 r. stronnikom nowego króla. Gotfryd nie zamierzał poddać się Walramowi bez walki, jednak w 1129 r. został przez niego pokonany i uznał ostatecznie swą porażkę w zmaganiach o Dolną Lotaryngię. Tytuł księcia Dolnej Lotaryngii tracił jednak już wówczas na znaczeniu.
Z kolejnym królem Niemiec Konradem III Hohenstaufem Gotfryd pozostawał w dobrych stosunkach. Swego najstarszego syna, Gotfryda VII wydał za siostrę żony Konrada, Liutgardę z Sulzbach. Dobre kontakty z cesarzem pozwoliły synowi Gotfryda odzyskać Dolną Lotaryngię po śmierci Walrama I.