Po powrocie do kraju został zastępcą szefa inspekcji artylerii armii bułgarskiej. W tym czasie wyjeżdżał do Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie zaznajamiał się z produkcją uzbrojenia artyleryjskiej i dostawami tej broni dla armii bułgarskiej. Był przewodniczącym komisji odbiorczej dział z zakładów Kruppa. Funkcję tę pełnił w latach 1892–1893.
W 1894 roku został dowódcą baterii w 4 pułku artylerii i jednocześnie wykładowcą w szkole wojskowej w Sofii. W latach 1895–1898 był komendantem arsenału artyleryjskiego w Sofii. W latach 1899–1901 pełnił obowiązki dowódcy 4 pułku artylerii. Od października 1901 był szefem wydziału technicznego w Inspekcji Artylerii i jednocześnie Komendantem oficerskiej szkoły artylerii, funkcję tę pełnił do 1908 roku.
W 1908 roku przeszedł do służby liniowej i został dowódcą 2 pułku artylerii, które pełnił do 1912 roku.
W 1912 roku został pomocnikiem szefa artylerii armii czynnej i na tym stanowisku uczestniczył w I i II wojnie bałkańskiej. Po demobilizacji armii czynnej w 1913 roku został Inspektorem Artylerii armii bułgarskiej.
Po wybuchu I wojny światowej i przystąpienia do niej Bułgarii, w dniu 21 września 1915 roku został ministrem wojny w rządzie W.