Od czerwca 1920 działał w loży masońskiej Swietlina. Współpracował z czasopismami podejmującymi tematykę macedońską, jak Słowo, Makedonija i Wardar. W 1927 zdobył mandat deputowanego do parlamentu. Po zakończeniu jego kadencji w 1931 wyemigrował do Szwajcarii.

W 1933 powrócił do Bułgarii i związał się z grupą Zweno. Po przewrocie w 1934 kierował wydziałem cenzury w Dyrekcji Odnowy Społecznej i był redaktorem pisma Nowi dni. W 1938 uzyskał mandat deputowanego do parlamentu bułgarskiego, ale jego wybór anulowano.

Od 1943 związany z Frontem Ojczyźnianym. W 1944 został redaktorem naczelnym pisma Izgrew. Po przewrocie 9 września 1944 pełnił funkcję sekretarza Rady Ministrów. Po odsunięciu Petyra Popzłatewa z kierownictwa Zwena (pod naciskiem komunistów), Kuliszew zajął jego miejsce we władzach Frontu Ojczyźnianego. 31 marca 1946 otrzymał tekę ministra spraw zagranicznych. Funkcję tę sprawował do 22 listopada 1946 r. Uczestniczył w obradach Paryskiej Konferencji Pokojowej (1946).

W latach 1950–1974 był przez sześć kolejnych kadencji deputowanym do Zgromadzenia Narodowego. W latach 1950–1954 był członkiem jego prezydium.