Beniamina Evsebidhesa i bp. Fedele Abatiego udzielił mu sakry biskupiej z tytularną stolicą w Hebron. W 1897 roku liczba wiernych wynosiła 3000 osób, w 12 parafiach. Na terenie wikariatu znajdowało się 10 kościołów i 7 kaplic, w których posługiwało 19 księży diecezjalnych oraz dziewięciu ojców zakonnych, należących do wspólnot zmartwychwstańców i Asumcjonistów. W 1903 roku liczba wiernych wzrosła do 4600 w 17 parafiach. Posługę pełniło 20 księży diecezjalnych, 11 zakonników rytu bizantyjsko-słowiańskiego i 13 rzymskokatolickich w 12 kościołach i 8 kaplicach.

Wybuch wojen bałkańskich dramatycznie zmienił sytuację w wikariacie trackim. W wyniku pierwszej wojny bałkańskiej dach nad głową straciło prawie 3,5 tysiąca wiernych zamieszkujących tereny Turcji. W tej sytuacji znaczna część wiernych przeniosła się na terytorium Bułgarii. Również biskup Michał Petkow przeniósł się z całą administracją do Sofii. Sytuacja pogorszyła się w trakcie II wojny bałkańskiej, kiedy to tereny Macedonii zostały podbite przez wojska greckie i serbskie. Rozpoczęły się prześladowania Bułgarów, a wszystkie bułgarskie parafie greckokatolickie, poza Salonikami zostały zamknięte lub zmuszone do przejścia na prawosławie.