Przy Dywizji Litewsko-Białoruskiej pozostał dziesięcioosobowy patrol pod dowództwem podporucznika Kieffera, który 6 lipca 1919 roku, w boju pod Lusinem, w składzie Grupy podpułkownika Rybickiego, skutecznie zwalczał sowiecki pociąg pancerny „Borys”. Do jesieni 1920 roku dzielni minerzy wysadzali mosty kolejowe i drogowe oraz urządzenia kolejowe pod Baranowiczami i Łuckiem. W październiku 1920 roku pluton przybył do Wilna, gdzie został wcielony do 1 kompanii I Batalionu saperów 3 Pułku Saperów WileńskichZarys Historii Wojennej 3-go Pułku Saperów Wileńskich…. S. 103-go Pułku Saperów Wileńskich… s. 4.
Działalność minerów zyskała uznanie w oczach ich przełożonych. Dowódca Frontu Litewsko-Białoruskiego, generał Stanisław Szeptycki w rozkazie z 1 czerwca 1919 roku napisał: „wyrażam dowódcom plutonu minerów przy grupie majora Bobiatyńskiego, ppor. Kiefferowi i ppor. Tyszyńskiemu, jak również, wszystkim oficerom i żołnierzom tegoż oddziału za pełne poświęceń wykonanie otrzymanych zadań i skuteczną służbę przed nieprzyjacielem moje podziękowanie i uznanie w imieniu wspólnej sprawy”. Dowódca III Brygady Litewsko-Białoruskiej, pułkownik Aleksander Boruszczak w specjalnym rozkazie pochwalnym L.dz. 41/op.