Walki z muzułmanami Podczas rządów Nyuaje Krystosa, Ali ibn Sabr-ad-Din z dynastii Uelasma podniósł bunt przeciwko Etiopii. W odpowiedzi cesarz przeprowadził kampanię wzdłuż wschodniej granicy Etiopii na terytoriach Adalu, oraz Ifatu. Ze względu na brak wsparcia ze strony swoich poddanych, bunt Alego zakończył się klęską, a on sam został złapany wraz ze wszystkimi swoimi synami. Kampania cesarza skutecznie zniszczyła sułtanat Ifatu i zakończyła jego byt jako niepodległe państwo. Nyuaje Krystos więził Alego ibn Sabr-ad-Dina i wszystkich jego synów z wyjątkiem Ahmeda Harb Arada, którego ustanowił zarządcą Ifatu. Po ośmiu latach Ali został przez cesarza zwolniony z więzienia i odzyskał władzę, zaś Ahmed i jego synowie zostali wykluczeni z rządów, co rozpoczęło wewnętrzną walkę w sułtanacie. W następnych latach Nyuaje Krystos interweniował na rzecz różnych stron konfliktu. Czasami pomagał Alemu, a innym razem Ahmedowi, co zapewne miało na celu osłabić i skłócić wewnętrznie swoich wrogów.