Po uzyskaniu przez Izrael niepodległości zasiadała w radzie miejskiej Tel Awiwu (w latach 1949–1951), a w wyborach parlamentarnych w 1951 po raz pierwszy dostała się do izraelskiego parlamentu. W drugim Knesecie zasiadała w komisjach służby publicznej, budownictwa, pracy oraz spraw gospodarczych. W wyborach w 1955 ponownie została wybrana posłem. W trzecim Knesecie zasiadała w komisjach spraw publicznych, budownictwa, konstytucyjnej, pracy oraz spraw gospodarczych. W kolejnych wyborach nie uzyskała reelekcji, ale w przyspieszone wybory w 1961 przyniosły jej mandat poselski. W piątym Knesecie zasiadała w komisjach służby publicznej, edukacji i kultury oraz pracy. Po rozłamie partii pozostała w Maki, była jedną z liderek ugrupowania. Pod koniec życia poświęciła się pisarstwu i napisała autobiografię (wydaną już po jej śmierci) oraz kilka innych publikacji historycznych. W 1973 opuściła Maki, zakładając partię Aki (Opozycyjna Partia Komunistyczna). Zmarła 8 listopada 1975 w Tel Awiwie;