W 1740 roku rozpoczęto budowę pierwszej świątyni przeznaczonej później dla potrzeb bazylianów, jako kościoła ku czci Matki Bożej („ut Nomen Domini et Mariae Glorissiceter”). W dniu 3 kwietnia 1743 roku nastąpiło podpisanie fundacji, ofiarowywanej przez Tadeusza Franciszka Ogińskiego (wojewodę trockiego), i jego żonę Izabelę z Radziwiłłów. Oprócz folwarku funduszowego przekazano 8 tysięcy złotych polskich oraz zapewnienie corocznych wypłat sumy 70 talentów na zabezpieczenie funkcjonowania klasztoru. Kilka dni później fundator postarał się, by było to też sanktuarium maryjne, wnosząc tam 8 września 1743 roku Obraz Matki Bożej. Brak dokładniejszych wskazówek o pochodzeniu tego obrazu, najczęściej mówi się, że był malowany w tym samym czasie, dla potrzeb tej świątyni, bowiem zaraz po uroczystości poświęcenia tej cerkwi, odbyła się uroczystość druga wniesienia do niej cudownego obrazu Narodzin Maryi Panny w święto Narodzin. Obraz ten wniósł do świątyni sam kasztelan z bratem Stanisławem, kasztelanem witebskim.
Przy drewnianym kościele i klasztorze bazyliańskim było zabezpieczenie funduszowe dla 6 zakonników. Uposażeniem był folwark Uspoole (Kazimierzów) z 12 duszami funduszowymi.