W 1875 rodzina przeniosła się ponownie, tym razem do Bostonu. Tutaj Amy pobierała lekcje fortepianu u Ernsta Perabo, a potem Carla Baermanna, a także przez rok uczyła się harmonii i kontrapunktu u Juniusa W. Hilla. 24 października 1883 zadebiutowała w Bostonie jako pianistka, wykonując Rondo Es-dur Chopina i Koncert fortepianowy g-moll Moschelesa z orkiestrą pod batutą Adolfa Neuendorfa. Współpracowała regularnie z Boston Symphony Orchestra i dyrygentem Wilhelmem Gerickem. W 1885 wzięła ślub z Henrym Harrisem Aubreyem Beachem (1843–1910), lekarzem i nauczycielem akademickim na Uniwersytecie Harvarda, gdzie wykładał anatomię. Na życzenie męża ograniczyła działalność koncertową do dorocznych charytatywnych recitali, przenosząc swoją uwagę na dziedzinę kompozycji. Za radą Gericke'a rozpoczęła samodzielną naukę warsztatu kompozytorskiego metodą poznawania dzieł dawnych mistrzów. Korzystała z różnorodnych tekstów teoretycznych, a także z podręczników-traktatów Hectora Berlioza i François Auguste'a Gevaerta, które tłumaczyła na angielski.