Od 1940 do 11 marca 1941 był dowódcą 15 Dywizji Pancernej, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, od 11 marca do 30 sierpnia 1941 dowodził 19 Korpusem Zmechanizowanym, a od 15 sierpnia do 20 września 1941 38 Armią Frontu Południowo-Zachodniego, następnie od września 1941 do 10 stycznia 1942 był zastępcą dowódcy Frontu Południowo-Zachodniego i jednocześnie do 26 listopada 1941 dowódcą wojsk Charkowskiego Okręgu Wojskowego.
Od stycznia do czerwca 1942 był zastępcą szefa , od 19 czerwca do 1 lipca 1942 dowodził 17 Korpusem Pancernym, od lipca 1942 do lipca 1943 był szefem , a od lipca do grudnia 1943 dowodził Wojskami Pancernymi i Zmechanizowanymi Frontu Stepowego, od 5 listopada 1943 w stopniu generała porucznika wojsk pancernych. Od grudnia 1943 do 1946 był szefem Głównego Zarządu Formowania Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Armii Czerwonej, od maja do września 1946 pozostawał w dyspozycji dowódcy wojsk pancernych i zmechanizowanych Armii Radzieckiej, od września 1946 do kwietnia 1948 dowodził Wojskami Pancernymi i Zmechanizowanymi Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od kwietnia 1948 do lutego 1949 był słuchaczem Wyższych Kursów Akademickich przy Wyższej Akademii Wojskowej im.