Wraz z wybuchem I wojny światowej został powołany do wojska rosyjskiego jako lekarz. Służył najpierw jako oficer sztabu w brygadzie gen. Eugeniusza de Henning-Michaelisa, następnie jako kapitan w I Korpusie generała Józefa Dowbor-Muśnickiego. Od 1918 był w wojsku polskim. W wojnie polsko-bolszewickiej podczas Bitwy Warszawskiej był komendantem wojskowego szpitala w Zegrzu.
W okresie międzywojennym mieszkał w Warszawie. W 1922 otrzymał przydział do Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1923 był współredaktorem czasopisma „Lekarz Wojskowy” i autorem prac głównie z zakresu stomatologii, publikowanych w prasie fachowej. W 1925 uczestniczył w międzynarodowym zjeździe lekarzy wojskowych w ParyżuTroisième Congrès international de médecine et de pharmacie militaires: Comptes rendus des séances, Paris (Val-de-Grâce) 20-25 avril 1925, s. 21. Przed wybuchem II wojny światowej był podpułkownikiem w stanie spoczynku, kierownikiem oddziału stomatologii I Szpitala Okręgowego im. Marszałka Piłsudskiego w Warszawie i Centrum Wyszkolenia Sanitarnego Wojska Polskiego w Warszawie.