Od 1956 prowadzono próby wykorzystania strużki poekstrakcyjnej do produkcji furfuralu, zakończone eksplozją, w której zginął inicjator przedsięwzięcia, dyrektor zakładu inż. Władysław Marczak. W 1959 zakład przystąpił do produkcji ekstraktu mimozowego w oparciu o import kory mimozowej (2250 ton w 1973).
Na początku lat 60. XX w., po akceptacji resortowego ministerstwa, przystąpiono do rozbudowy fabryki o nowe działy produkcyjne. W 1963 ruszył oddział płyt wiórowych, zaopatrzony w niemieckie urządzenia, a w 1964 oddział produkcji furfuralu, wyposażony w szwedzką aparaturę do wytwarzania specyfiku metodą bezkwasową, ciągłą. Oba produkty były w Polsce nowe, dotąd wyłącznie importowane, a furfural był poszukiwany przez przemysł rafineryjny.
W 1970 fabrykę połączono z Państwową Fabryką Sklejek w jeden organizm gospodarczy pod nazwą Zakłady Sklejek i Chemicznego Przerobu Drewna w Bydgoszczy (zakład nr 1 – ul. Przemysłowa, zakład nr 2 – ul. Fordońska).