W czerwcu 1941 odbywał praktyki w składzie 2 Dywizji w Osowcu, gdzie zastał go atak Niemiec na ZSRR. W lipcu 1941 wrócił do Moskwy i został skierowany na Front Zachodni jako dowódca batalionu czołgów w 242 Dywizji Strzeleckiej, we wrześniu 1941 brał udział w bitwie pod Smoleńskiem i został szefem wydziału operacyjnego sztabu 242 Dywizji Strzeleckiej. Od listopada 1941 do kwietnia 1942 był słuchaczem Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa po czym został oddany do dyspozycji marszałka Budionnego, od czerwca 1942 był zastępcą szefa Zarządu Operacyjnego Kierunku Północno-Kaukaskiego, a od lipca 1942 szefem Wydziału Wywiadowczego Sztabu Zarządu Pancernego Czarnomorskiej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego.
W październiku 1942 został szefem wywiadu 3 Korpusu Zmechanizowanego w składzie Frontu Kalinińskiego, w listopadzie 1942 szefem sztabu 1 Brygady Zmechanizowanej tego korpusu, na tym stanowisku latem 1943 brał udział w bitwie pod Kurskiem, 11 sierpnia 1943 został ranny. Od 21 października 1943 w stopniu podpułkownika był dowódcą 55 Gwardyjskiej Brygady Pancernej w składzie 7 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego, 3 Gwardyjskiej Armii Pancernej i 1 Frontu Ukraińskiego, 6 listopada 1943 brał udział w zajmowaniu Kijowa i Prawobrzeżnej Ukrainy, 9 grudnia 1943 został ciężko ranny i przez następne pół roku przebywał na leczeniu.