Zamieszkiwała w Rzymie, gdzie prowadziła salon, stanowiący centrum arystokratycznych zabaw, w tym przyjęć tanecznych.
Prowadziła działalność charytatywną. Wspierała potrzebujących. Była fundatorka stypendiów dla uczniów pochodzących ze szlachty galicyjskie; dla młodzieńców w „Teresianum”, a dla dziewcząt z fundacji im. Stefanii. W lutym 1891 darowała kwotę 10 tys. zł na restaurację kościoła w Kamionce. W połowie 1900 przekazała kwotę 20 tys. koron na budowę jubileuszowego kościoła św. Elżbiety we Lwowie. 6 czerwca 1902 przekazała, na wypadek swojej śmierci, nieruchomość przy ul. Lichtensteina 51 w Wiedniu w akcie darowizny na rzecz państwa, z przeznaczeniem na biura i mieszkania dla Ministerstwa Galicji. W 1909 przekazała na rzecz Lwowskiej Galerii Obrazów obraz „Potop (Sara)” autorstwa Paula Merwarta. W 1910 przekazała kwotę pół miliona koron na założenie Szpitala Czerwonego Krzyża we Lwowie. Pod koniec 1910 cesarz Franciszek Józef I zatwierdził fundację Heleny Mierowej, która zapisała kwotę pół miliona koron na rzecz Czerwonego Krzyża.
Została damą Orderu Krzyża Gwiaździstego (25 listopada 1879), damą Orderu Elżbiety I klasy (13 grudnia 1899), damą honorową maltańską (1901), damą pałacową Cesarstwa Austrii (2 stycznia 1906).
Po wybuchu I wojny światowej pozostawała w Rzymie.