W następnym miesiącu został przeniesiony z 8 do 27 pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Baranowiczach.
Przed wybuchem II wojny światowej (prawdopodobnie 16 sierpnia 1939) został zastępcą dowódcy 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie. W tej funkcji brał udział w kampanii wrześniowej. Odniósł rany 24 września 1939 w walkach k. Chełma. Po klęsce polskiej wojny obronnej przedostał się przez Węgry (tymczasowo internowany w Hidasnémeti) do Francji. Został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W 1940 był dowódcą 3 Oddziału Rozpoznawczego. Uczestniczył w kampanii francuskiej, w maju i czerwcu 1940. 10 lipca 1940 dostał się do niewoli niemieckiej. Został osadzony w Oflagu VI B Dössel, gdzie zginął 27 września 1944 w wyniku zbombardowania obozu. Razem z 184 innymi zabitymi w tym tragicznym zdarzeniu został pochowany na tamtejszym cmentarzu w Dössel (obecnie część miasta Warburg).
Jego żoną od 1922 była Helena z Błażowskich, z którą miał synów Kazimierza (ur. 1923) i Jerzego (ur. 1927).