Od kwietnia 1989 do listopada 1994 zajmował stanowisko ministra nauki i badań naukowych, następnie do maja 1995 ministra edukacji. W międzyczasie w 1991 został wybrany na przewodniczącego Austriackiej Partii Ludowej, którą kierował do 1995. W związku z objęciem przywództwa w partii został także w lipcu 1991 wicekanclerzem w koalicyjnym gabinecie, funkcję tę pełnił do maja 1995.
W połowie lat 90. wycofał się z aktywnej polityki. W 1995 został prezesem Institut für den Donauraum und Mitteleuropa, instytutu badawczego zajmującego się problemami regionu Dunaju i Europy Środkowo-Wschodniej. Rok później objął funkcję koordynatora SECI, inicjatywy promującej współpracę regionalną. Był specjalnym przedstawicielem austriackiego gabinetu Wolfganga Schüssela ds. rozszerzenia Unii Europejskiej (2000–2001), doradcą czeskiego rządu ds. prezydencji Rady UE (2008–2009), rektorem Fachhochschule Salzburg (2004–2011) i prezydentem Europejskiego Forum Alpbach (2000–2012).
Autor licznych publikacji książkowych, głównie z zakresu politologii i integracji europejskiej.