Pajęcza nić (蜘蛛の糸 Kumo no Ito) – opowiadanie Ryūnosuke Akutagawy z 1918, po raz pierwszy opublikowane w czasopiśmie "Akay Tori". Polski przekład autorstwa Mikołaja Melanowicza ukazał się w zbiorze Życie szaleńca i inne opowiadania (Wydawnictwo Akademickie Dialog, 1998).
Fabuła Pewnego poranka wszechwiedzący Shakyamuni zatrzymuje się nieopodal stawu. W krystalicznie czystej wodzie, pomiędzy liliami, widzi dno piekła. Skupia wzrok na grzeszniku imieniem Kandata - nieczułym przestępcy, który w całym życiu dokonał tylko jednego dobrego uczynku: pewnego dnia podczas spaceru po lesie ocalił od śmierci pająka. Poruszony tym aktem współczucia, Budda opuszcza z Raju do piekła srebrzyste nici pająka. Kandata, przypadkiem zerkając w niebo, zauważa je i chwyta mocno jedną z nich. Droga do Raju jest długa, ale Kandata postanawia wydostać się z piekła. Rozpoczyna wspinaczkę. Kiedy uświadamia sobie, jak bardzo oddalił się od otchłani piekła, ogarnia go radość i beztroska. Jego uniesienie szybko się jednak kończy, gdy widzi, że inni zaczęli wspinać się po niciach za nim. Obawiając się, że nici pękną, zaczyna krzyczeć, że te należą tylko do niego. Nici pękają i Kandata razem z innymi grzesznikami spada z powrotem do piekła.
Wszechwiedzący Shakyamuni jest bardzo zasmucony.