Pierwszy z nich, Objetos e Máquinas de Tadeusz Kantor (Przedmioty i maszyny Tadeusza Kantora) skupiał się na rozumieniu pojęć przestrzeni i przedmiotu przez Kantora w świetle jego tekstów teoretycznych oraz prac i przedstawiał myśl artysty w świetle jego twórczych eksperymentów, takich jak teatr autonomiczny, teatr informel, teatr zero, teatr happeningowy, teatr niemożliwy czy teatr śmierci. Podczas kolejnego wykładu pt. Sobre Memória e História: O Teatro da Minima Moralia de Tadeusz Kantor (O pamięci i historii: Teatr Minima Morali Tadeusza Kantora) Kobiałka próbował natomiast prześledzić zmiany, jakie zaszły w refleksji Kantora na temat pamięci, technik mnemonicznych i historii, co znalazło swoje odzwierciedlenie w takich sztukach, jak Umarła Klasa (1975), Wielopole, Wielopole (1980), Niech sczezną artyści (1985) i Nigdy tu już nie powrócę (1988). Aby zobrazować idee prezentowane w dyskursie teoretycznym, w trzecim wykładzie Kobiałki pt. O Teatro de Tadeusz Kantor: Notas sobre o Estilo Tardio (Teatr Tadeusza Kantora: noty o stylu późnym) wzięli również udział członkowie grupy Almanaquy Antropofágico, która przygotowała specjalny performans.