Zewnętrzna ściana edeagusa i fallobazy określana jest jako ectophallus. Wewnątrz edeagusa znajduje się komora zwana endofallusem. Może mieć ona formę wynicowywalnego woreczka lub być tworem na stałe wewnętrznym. Do tej komory otwiera się gonoporem przewód wytryskowy, natomiast sama komora otwiera się na zewnątrz otworem zwanym fallotremą. U wielu grup w czasie kopulacji endofallus może się wynicowywać przez fallotremę, ciągnąc za sobą przewód wytryskowy i stając się szczytową częścią fallusa.
Kształt edeagusa może być rozmaity, zwykle ma on formę silnie zesklerotyzowanej rurki. Często jego szczytowa część jest jednak słabiej zesklerotyzowana, błoniasta i określana jako wezyka lub woreczek prepucjalny. Edeagus może być uzbrojony w różne płytki, kolce lub wyrostki zwane titillatorami. Zwykle edeagus ma własne umięśnienie i apodemy wychodzące z jego nasady. W niektórych grupach edeagus może być zredukowany albo prawie całkiem zanikły, a wówczas jego rolę przejmują wyrostki fallobazy, np. falloteka.
U pluskwiaków edeagus może mieć prostą formę rurkowatą, ale często ma nieregularny kształt i dodatkowo jeszcze różne wyrostki u wierzchołka. U niektórych grup jest zredukowany, zwłaszcza u cykadowatych, gdzie jego rolę przejmuje falloteka.