Dawid przebywał początkowo w siedzibie Batu-chana na stepach nadwołżańskich, następnie został odesłany do Karakorum. Nie wrócił do Gruzji przed śmiercią matki w 1245. Wbrew nadziejom Rusudan, nie został również ogłoszony jedynym królem Gruzji. Mongołowie równocześnie umożliwili bowiem powrót do kraju Dawidowi, synowi Jerzego IV, i w 1250R. G. Suny, The Making..., s. 41. potwierdzili prawa obydwu do współrządzenia Gruzją, z przydomkami Dawid Młodszy (Narin) i Starszy (Ułu).
Okres koregencji trwał do 1259A. Mikaberidze, Historical..., s. 254.. Obaj królowie rywalizowali o władzę i zwalczali się nawzajem. W 1259 Dawid Młodszy na czele grupy gruzińskich feudałów wszczął powstanie antymongolskie. Ogłosili wówczas całkowitą niezależność Gruzji zachodniej (Imeretii) od jej wschodniej części, którą miał władać Dawid Starszy. Do buntu przyłączył się Dawid VII jako król Gruzji wschodniej, nie zdobywając jednak poparcia wszystkich potężnych możnowładców w tej części kraju. Powstanie we wschodniej Gruzji zostało spacyfikowaneB. Baranowski, K. Baranowski, Historia..., s. 80.. Dawid VI utrzymał się natomiast na tronie Gruzji zachodniej. Przyjmował w kraju przeciwników Abaki-chana, licząc na wywołanie przez nich powstania, które skomplikuje sytuację wewnętrzną w państwie Mongołów.