W tej wersji zakładał budowę między innymi 18 dużych okrętów podwodnych, 5 małych jednostek tej klasy, 3 niszczycieli-liderów, 18 okrętów patrolowych, 5 ścigaczy oraz 50 okrętów torpedowych.
Po objęciu władzy przez Józefa Stalina, nowy przywódca państwa radzieckiego był bezpośrednio zaangażowany w podejmowanie decyzji o rozwoju i produkcji broni. Znaczenie tej roli nawet wzrosło w latach 1930–1940. Od decyzji Stalina uzależnione były nie tylko najważniejsze kwestie związane z marynarką wojenną, lecz często także tak szczegółowe decyzje jak kaliber dział, czy wymagania dotyczące opancerzenia. Pod wpływem Stalina plany pierwszej pięciolatki szybko zostały zmienione, przez zatwierdzenie budowy w sumie 88 okrętów podwodnych 8 serii 5 typów, a zatwierdzony Program Budowy Okrętów na lata 1933–1938 zakładał budowę 369 okrętów podwodnych. W tym czasie Związek Radziecki wysyłał swoich przedstawicieli do niektórych krajów zachodnich, jak Niemcy, Stany Zjednoczone czy Włochy z nadzieją uzyskania pomocy przy budowie okrętów. W Stanach Zjednoczonych adm. Iwan Stiepanowicz Isakow starał się uzyskać pomoc amerykańskich firm (jak Gibbs & Cox) w opracowaniu projektów największych kiedykolwiek zbudowanych pancerników.