Świątynia została faktycznie otwarta jako jedyna ze wskazywanych przez metropolitę nieczynnych cerkwi w województwie lubelskim. Liczbę wiernych uczęszczających do obiektu szacowano na 2050 osób. Latem 1938, podczas akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej, katolicy w Podhorcach ponownie bezskutecznie starali się o przejęcie budynku. Ostatecznie cerkiew w Podhorcach została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki po II wojnie światowej i wywiezieniu ze wsi ludności ukraińskiej wyznania prawosławnego, w czerwcu 1945. W 1951 spłonęła wskutek uderzenia pioruna. Na jej miejsce przeniesiono ze Starego Sioła nowy kościół rzymskokatolicki św. Stanisława Biskupa Męczennika. Zachowała się natomiast XVIII-wieczna dzwonnica przycerkiewna, pełniąca obecnie funkcję salki katechetycznej.
W sąsiedztwie świątyni znajdował się cmentarz przycerkiewny, użytkowany do II poł. XIX w., gdy zastąpiła go nowa nekropolia prawosławna. Innym śladem po funkcjonowaniu w Podhorcach parafii prawosławnej są dwa przydrożne krzyże wotywne zachowane na terenie wsi.
Przypisy
Kategoria:Nieistniejące cerkwie w powiecie hrubieszowskim Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego Cerkiew