W latach 1921–1922 był redaktorem naczelnym pierwszej w Związku Radzieckim gazety wydawanej w języku jakuckim pt. "Manczaary". Działał również w organizacjach kulturalnych i oświatowych: był przewodniczącym towarzystwa kulturalno-oświatowego "Sacha omuk" oraz towarzystwa walki z analfabetyzmem. Był pierwszym jakuckim krytykiem teatralnym i teoretykiem teatru, autorem szeregu artykułów o perspektywach rozwoju teatru w Jakucji. Założył pismo "Czołbon" o tematyce literackiej i społecznej.
W latach 1921–1925 był komisarzem, następnie dyrektorem Jakuckiego Teatru Narodowego, w kolejnych latach - Jakuckiego Państwowego Teatru Narodowego. Na scenie teatru wystawiane były m.in. dzieła dramaturgów rosyjskich w przekładzie na język jakucki autorstwa Ałampy, który był również aktorem, reżyserem i suflerem przedstawień. W ten sposób inscenizowano m.in. dzieła Tołstoja (Potęga ciemnoty), Gogola (Ożenek, Niedźwiedź) i Ostrowskiego.