Model JD-C mały|Rysunek ilustrujący ideę dwuwymiarowego modelu wymagań pracy-kontroli pracy (JD-C) Model wymagań pracy-kontroli pracy (ang. job demand-control, JD-C) został wprowadzony przez w 1979 roku, a następnie rozbudowany i zweryfikowany empirycznie przez Karaska i Toresa Theorella. Głównymi źródłami stresu według modelu JD-C są psychologiczne wymagania pracy oraz swoboda podejmowania decyzji. Te pierwsze odnoszą się obciążenia pracą, natomiast swoboda decyzji, zwana też kontrolą pracy, to zdolność osoby do kontroli aktywności związanej z jej pracą.
Gdy ludzie wykonują pracę o wysokim poziomie wymagań i niewielkiej swobodzie podejmowania decyzji, występuje wysokie napięcie. Wówczas pojawiają się najsilniejsze reakcje stresowe, takie jak choroby układu krążenia czy wyczerpanie. Natomiast niskie napięcie ma związek z niewielkimi wymaganiami i znaczną swobodą podejmowania decyzji. W takiej sytuacji prawdopodobnie wystąpi niższy niż przeciętny poziom reakcji stresowych.