Kamieniewie, a od 15 sierpnia 1919 do 15 stycznia 1920 był dowódcą Frontu Wschodniego. Odegrał istotną rolę w rozbiciu białej armii adm. Kołczaka, m.in. w natarciu na Iszym i Pietropawłowsk, następnie w operacji omskiej 4–14 listopada 1919 i w operacji nowonikołajewskiej 20 listopada-16 grudnia 1919 r.Nowonikołajewskaja opieracija, [w:] Grażdanskaja wojna i wojennaja intierwiencija w SSSR. Encikłopiedija, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983.
Później dowodził Zachodniosyberyjskim Okręgiem Wojskowym, w lutym 1920 został szefem sekcji wojennej Kijowskiego Okręgu Wojskowego, 13 października 1920 skierowany do służby przy dowódcy Frontu Południowego Michaile Frunze, 25 października 1920 został inspektorem piechoty dowódcy wojsk Ukrainy i Krymu, brał udział w opracowaniu planu zajęcia Perekopu i Wału Tureckiego. 1 czerwca 1921 został głównym inspektorem uczelni wojskowych Kijowskiego Okręgu Wojskowego, 1923 inspektorem Głównego Zarządu Wyższych Uczelni Wojskowych Armii Czerwonej, 26 marca 1924 naczelnikiem Zjednoczonej Szkoły Wojskowej im. Kamieniewa (której był współzałożycielem), później był zastępcą szefa ds. szkolenia.