Na czele 13 Armii brał udział w odbiciu z rąk białych Charkowa i Kupiańska w listopadzie-grudniu 1919 r., a następnie w odbiciu Donbasu na przełomie grudnia 1919 i stycznia 1920 r.

Od 8 kwietnia do sierpnia 1920 szefem sztabu Wojsk Ochrony Wewnętrznej Republiki. Od 18 października 1920 do 10 maja 1921 był dowódcą 11 Armii Frontu Kaukaskiego, w lutym 1921 dowodził agresją RFSRR na Gruzję, jednocześnie w styczniu-lutym 1921 był formalnie zastępcą naczelnika, a od lutego do czerwca 1922 naczelnikiem Akademii Wojskowej Armii Czerwonej. W latach 1924–1925 był attaché wojskowym przy Ambasadzie ZSRR w Chinach, od 1924 do maja 1929 członkiem Zarządu Kolei Wschodniochińskiej, od maja 1929 do 1933 attaché wojskowym przy Ambasadzie ZSRR w Turcji, 1933–1934 pozostawał w dyspozycji Głównego Zarządu Armii Czerwonej. W latach 1934–1935 był szefem Wydziału IV Zarządu Wywiadowczego Armii Czerwonej, od 1935 do lutego 1936 szefem Wydziału VI tego zarządu, a od lutego 1936 do 30 maja 1937 szefem Wydziału XI tego zarządu, 21 listopada 1935 otrzymał stopień komkora Armii Czerwonej.

30 maja 1937 został aresztowany, 1 lipca 1937 skazany na śmierć przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR pod zarzutem udziału w kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej i szpiegowskiej i rozstrzelany.