w 1856 roku odwiedził Szanghaj i był pod wielkim wrażeniem zachodnich osiągnięć. Uważał, że należy poważnie potraktować dążenie państw zachodnich do otwarcia szerszych kontaktów handlowych z Chinami, jako rzeczywisty motyw ich działań i stosownie reagować. Po wybuchu II wojny opiumowej w 1857 roku objął stanowisko w Akademii Hanlin i doradzał, by nie podejmować działań wojennych, gdy rok później flota anglo-francuska podeszła pod Dagu. Wysłany do pomocy w organizacji obrony Dagu, nakłaniał Sengge Rinchena, by się porozumiał z cudzoziemcami. W odróżnieniu od większości urzędników stołecznych nie uległ euforii po chińskim zwycięstwie w starciu z Brytyjczykami w 1859 roku i udając chorobę, wyjechał do rodzinnego Hunanu.
Po klęsce w wojnie, której się obawiał, został doradcą Li Hongzhanga. Konsekwentnie dążył do zrozumienia źródeł siły państw zachodnich, poza powierzchowną wyższością w wyposażeniu wojennym. Uważał, że brak postępów w rozumieniu zachodnich motywów mimo ponad 20 lat aktywnych kontaktów i konfliktów jest fatalny dla Chin. W 1877 roku powierzono mu funkcję ambasadora w Wielkiej Brytanii. Guo wyjechał wówczas do Londynu, stając się pierwszym stałym przedstawicielem państwa chińskiego rezydującym za granicą. Od 1878 roku był jednocześnie ambasadorem pełnomocnym we Francji.