Gruppenhorchgerät (GHG) – niemiecki sonar pasywny niskiej częstotliwości, instalowany w jednostkach podwodnych Kriegsmarine od 1935 roku oraz okrętach nawodnych. Początkowo membrany odbiorcze zintegrowane były z zewnętrznym poszyciem okrętu w pobliżu przednich zbiorników zanurzeniowych. Jedenaście odbiorników umieszczonych było po każdej stronie okrętu w formie łuku z jego rozwartą częścią umieszczoną niżej. W miarę upływu czasu, liczba odbiorników wzrastała, osiągając w typie IXC liczbę 23 po każdej stronie.
Niemiecka marynarka eksperymentowała z przodkami sonaru GHG już w 1927 roku. Sonar ten stanowił najbardziej zaawansowane urządzenie detekcji akustycznej w służbie jakiejkolwiek marynarkiNorman Polmar: Cold War Submarines..., s. 1–6.. Wykrywanie celów na dalekich dystansach za pomocą sonaru niskiej częstotliwości jest niezmiernie trudnym zadaniem – wymagało bowiem bardzo dużej anteny. Wiązka akustyczna na danym kierunku może być formowana przez zastosowanie odpowiedniego opóźnienia (fazy) dla każdego elementu anteny z osobna. W niemieckiej antenie pasywnej GHG stałe linie opóźnienia tworzyły ekwiwalent prostej anteny przybierający kształt podkowy. Obrót komutatora w zależności od linii opóźnienia odwracał wiązkę. Jak we wszystkich sonarach tego czasu, zakres obróbki uzyskiwanych danych był bardzo ograniczony.