Formacje Powstańczych Batalionów Obrony Narodowej miały być pomocniczą służbą wojska polskiego do zadań specjalnych i z chwilą rozpoczęcia działań wojennych miały występować całkowicie w ramach armii regularnej. Funkcję łącznika między dowództwem wojskowym i komendą powstańczą pełnił pułkownik Czuma.
Komenda nad całością oddziałów powstańczych z ramienia Związku Powstańców Śląskich sprawował główny komendant związkowy Emanuel Tomanek z Chorzowa.
Do Powstańczej Obrony Narodowej mieli się zgłaszać ochotnicy w wieku do 45 lat z kategorią wojskową C i D. Wśród ochotników dominowali byli powstańcy śląscy. Zgłaszali się jednak do tych oddziałów także członkowie wszystkich innych związków o charakterze wojskowym istniejących na danym terenie.
Oddziały powstańcze działały na zasadach postanowień międzynarodowej Konwencji Haskiej z 18 października 1907 r, która zakładała, że prawa i obowiązki wojenne stosują się nie tylko do armii lecz również do pospolitego ruszenia i oddziałów ochotniczych pod warunkiem, że są zorganizowani i posiadają dowódcę, noszą stałą i dającą się rozpoznać z daleka odznakę wyróżniającą, jawnie noszą broń, przestrzegają praw i zwyczajów wojennych.