Ostatnim twórcą, który kilkakrotnie posłużył się strofą królewską w dłuższych utworach narracyjnych, już w dwudziestym wieku, był John Masefield, autor między innymi poematu Dauber.
W Stanach Zjednoczonych strofę królewską wykorzystywała Emma Lazarus, pisząc nią niektóre utwory z cyklu Epoki.
The eye is filled with beauty, and the heart Rejoiced with sense of life and peace renewed; And yet at such an hour as this, upstart Vague myriad longing, restless, unsubdued, And causeless tears from melancholy mood, Strange discontent with earth's and nature's best, Desires and yearnings that may find no rest.
(Emma Lazarus, Epochs. Longing)
Strofa ababbcc poza obszarem anglojęzycznym nie była nazbyt popularna, ale spotyka się ją we Francji, między innymi w liryce Christine de Pisan, we Włoszech, na przykład u Guida Cavalcantiego i Bernarda Tassahttps://archive.ph/20160814191642/http://ww2.bibliotecaitaliana.it/xtf/view?docId=bibit001547/bibit001547.xml&chunk.id=d6847e155&brand=newlook&query=a%20diana&set.anchor=1, w Hiszpanii, u świętego Jana od Krzyża i w Portugalii, u Gila Vicente.