Treść Utwór jest przykładem skondensowanego obrazu poetyckiego. Jest on oparty na kontraście. Zwrotki różnią się tematycznie. Pierwsza opisuje stan bezruchu, w jakim znajduje się tytułowy ptak. Druga natomiast pokazuje czynności - ruch morskich fal daleko w dole, badawcze spojrzenie drapieżnika, wreszcie jego błyskawiczne pikowanie, zapewne w stronę zauważonej ofiary. To przeciwstawienie statyki i dynamiki jest podstawową osią konstrukcyjną utworu.
Przekład Wiersz Tennysona przełożył na język polski, z zachowaniem jego formy wersyfikacyjnej i instrumentacyjnej, Stanisław Barańczak na potrzeby antologii Od Chaucera do LarkinaOd Chaucera do Larkina: 400 nieśmiertelnych wierszy, 125 poetów anglojęzycznych z 8 stuleci. Antologia w wyborze, przekładzie i opracowaniu Stanisława Barańczaka, Kraków 1993.. Barańczak nie tylko utrzymał postać strofy monorymowej, stosując zresztą rymy łączące się w asonans [-ale] -i [-ada], ale świadomie zastosował instrumentację spółgłoskową, nasycając tekst grupami [sk], [st] i [sp]Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 178.. Oczywiście, zachował też jambiczne metrum oryginału, zmieniając tylko klauzulę męską na żeńską. Swoją wersję przedstawił też wspomniany Wiktor Jarosław Darasz, ale nie dorównuje ona przekładowi Barańczaka.
Przypisy
Kategoria:Utwory poetyckie Alfreda Tennysona Kategoria:Utwory literackie z 1851 Kategoria:Utwory literackie o ptakach