Chociaż powierzchownie obraz jest podobny do Poławiacza korali, to jest bliższy stylowi Jean-Baptiste’a Regnaulta, ze względu na swoją celowo ściśniętą i zatłoczoną kompozycję. Pojedyncze postacie są celowo pozbawione właściwych proporcji w stosunku do siebie nawzajem i do łodzi, a stosunkowo duża ich liczba jest ciasno umiejscowiona na niewielkim obszarze obrazu. alt=Brodaty mężczyzna w czwartej dekadzie życia|lewo|mały|William Etty, autoportret, 1823 Obraz zapożycza elementy z Regnualta, ale też Tycjana, Rubensa i klasycznej rzeźby. Postacie są sformowane w grupy, i podczas gdy pojedyncze postacie i grupy są starannie rozplanowane i namalowane, to przy oglądaniu obrazu w całości kombinacja grup daje wrażenie nieuporządkowanej masy otaczającej łódź. W 1958 biograf Etty’ego, Dennis Farr, skomentował, że „Triumf Kleopatry zawiera elementy wystarczające na trzy lub cztery malowidła, nie mniej ambitne, lecz dojrzalej rozplanowane”. Scena zawiera wiele elementów bazujących na rysunkach Etty’ego, które szkicował podczas wędrówek po Londynie, takie jak matka podtrzymująca swe dziecko, by pokazać mu widok, oraz tłum na dachu świątyni w tle. W obrazie znajdują się też inspiracje zaczerpnięte z tradycji malarstwa europejskiego, przyswajanej przez Etty’ego, gdy kopiował jako student dzieła starych mistrzów, takie jak putta na niebie.