Do gwizdka podczas dmuchania wpływa duża ilość powietrza i tyle same powietrza z niego wypływa, tworząc system otwarty (zjawisko to opisał w 1937 roku J. Jeans). Podobnie jest w Morzu Karaibskim. Transport wody w Morzu Karaibskim przez prąd morski (Prąd Karaibski) jest duży – wynosi około 20 Sv (tj. ok. 20 mln m³/s). Zjawiska rezonansowe zachodzące wewnątrz Morza Karaibskiego modulują nieznacznie ten transport (około 0,001 Sv), analogicznie jak to się dzieje w gwizdku. Podobieństwo zjawiska rezonansu wywołanego przez fale Rossby’ego do rezonansu akustycznego w klarnecie zauważył wcześniej (w roku 2000) John H. LaCasce. Ta analogia systemu dynamicznego, jakim jest Morze Karaibskie i działania instrumentu muzycznego skłoniła badaczy do nadania zjawisku nazwy „gwizdek Rossby’ego”. Oscylacje w Morzu Karaibskim zachodzą z dominującym okresem 120 dni. Gwizdek Rossby’ego nie emituje jednak słyszalnego dźwięku, ponieważ częstotliwość drgań jest znacznie poniżej granicy słyszalności człowieka.
Przypisy Dokument PDF oraz plik mpg z symulacją. Jeans, J. (1937), Science and Music, Cambridge Univ. Press, New York.
30px Artykuł opublikowany jest na licencji CC-BY 3.0 i został w części wykorzystany (po przetłumaczeniu na język polski) przy tworzeniu niniejszego hasła.
Kategoria:Oceanografia fizyczna Kategoria:Karaiby