Sylabizm czysty – system wersyfikacyjny oparty wyłącznie na liczeniu sylab w wersach i segmentach wierszowychWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 47.. W literaturze polskiej prawdopodobnie występował na początku szesnastego wieku, o czym może świadczyć twórczość Mikołaja Reja. Rej, jak widać, miesza klauzule męskie i żeńskie, a nawet rymuje oksytony i paroksytony (pleban : pan).
Miły księże, dobrzećby tak, Lecz podobno czciesz czasem wspak; Hardzie tu strząsasz porożym, A zowiesz się posłem bożym.
SsSsSssS (8) SsSsSSsS (8) SssSssSs (8) sSssSsSs (8)
Od czasów Jana Kochanowskiego sylabizm polski nie jest sylabizmem czystym z uwagi na paroksytonezę wersu, czyli stały akcent na sylabie przedostatniej. Istnienie sylabizmu względnego było obiektem dyskusjiPiotr Gierowski, Struktury historii: O czeskim projekcie dziejów literatury na tle recepcji praskiego strukturalizmu w Polsce, Kraków 2013, s. 80.. O sylabizmie czystym pisał między innymi Karol Wiktor ZawodzińskiZobacz na przykład: Karol Wiktor Zawodziński, Metryka a intonacja, Pamiętnik Literacki 40/1952, s. 395-424..