W czasie wojny brał udział w tajnym nauczaniu. Polska Ludowa (1945–1975) W latach 1945–1947 był nadleśniczym w Leszycach koło Bydgoszczy. Na podstawie rozprawy pt. Polityka gospodarcza lasów państwowych w dziedzinie produkcji surowca drzewnego habilitował się z zakresu ekonomiki i polityki leśnej na Uniwersytecie Poznańskim (1946). Do końca 1946 jako zastępca profesora kierował Katedrą Ekonomiki i Polityki Leśnej UP. Od 1947 był zatrudniony w Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu na stanowisku kierownika oddziału planowania. W 1950 nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego. Następnie był dziekanem Wydziału Leśnego UP (1950–1951). Jako jeden z głównych organizatorów WSR w Poznaniu został jej pierwszym rektorem (1951–1954). Rozbudowywał uczelnię, tworzył nowe wydziały i oddziały oraz utworzył ośrodek doświadczalnictwa leśnego w Siemianicach koło Kępna. Ponownie objął funkcję dziekana, tym razem Wydziału Leśnego WSR (1956–1960), będąc równocześnie kierownikiem Katedry Ekonomiki Leśnictwa (do 1963). W czerwcu 1961 został powołany na wiceministra leśnictwa i przemysłu drzewnego, którym pozostał do 1969. Jednocześnie kierował Pracownią Badań Ekonomicznych PAN w Warszawie.